Τις νύχτες, ο αέρας γύρω σου μοιάζει πυκνός, λες κι οι εκπνοές του σκοταδιού πιέζουν το σώμα σου, το ορίζουν με τρόπο αμετάκλητο. Κινείσαι, και μαζί σου κινείται και κάτι σαν περίγραμμα δικό σου. Κι εσύ θες να το ρίξεις κάπου αυτό το κορμί με το βαρύ περίγραμμα, απ' την άλλη ίσως και το να το ελαφρύνεις να 'ταν μια λύση λύτρωσης: ανακατεύοντας το αίμα σου μ' αιθέρια οινοπνεύματα, τραντάζοντας το είναι σου να πέσουν κάτι γαμημένες υποχρεώσεις, εκκρεμότητες, προγράμματα που ρούφηξαν τη ζωή σου, τραντάζοντάς το σ' ένα ρυθμό ξέφρενο ή και απαλά γλυκό, κουρνιάζοντας δίπλα σε άλλα ασήκωτα κορμιά, κορμιά-φυλακές λέξεων κι αισθημάτων αδήλωτων. Ασήκωτα κορμιά που προσπαθούν να θυμηθούν πώς να πετάνε..!
