κατι τετοιες νυχτες περιπλανησης

Τις νύχτες, ο αέρας γύρω σου μοιάζει πυκνός, λες κι οι εκπνοές του σκοταδιού πιέζουν το σώμα σου, το ορίζουν με τρόπο αμετάκλητο. Κινείσαι, και μαζί σου κινείται και κάτι σαν περίγραμμα δικό σου. Κι εσύ θες να το ρίξεις κάπου αυτό το κορμί με το βαρύ περίγραμμα, απ' την άλλη ίσως και το να το ελαφρύνεις να 'ταν μια λύση λύτρωσης: ανακατεύοντας το αίμα σου μ' αιθέρια οινοπνεύματα, τραντάζοντας το είναι σου να πέσουν κάτι γαμημένες υποχρεώσεις, εκκρεμότητες, προγράμματα που ρούφηξαν τη ζωή σου, τραντάζοντάς το σ' ένα ρυθμό ξέφρενο ή και απαλά γλυκό, κουρνιάζοντας δίπλα σε άλλα ασήκωτα κορμιά, κορμιά-φυλακές λέξεων κι αισθημάτων αδήλωτων. Ασήκωτα κορμιά που προσπαθούν να θυμηθούν πώς να πετάνε..!

Πήρα τις προάλλες ένα τενεκεδάκι, με σπόρους. Smoke έγραφε απ' έξω. Θα γινόταν ένα φυτούλι καπνού! Το πότιζα, και το 'χα απιθώσει δίπλα στο κρεβάτι, έτσι, να μου κρατάει συντροφιά. Ξεπρόβαλαν και κάτι κορυφές κοντοστούπικες και πράσινες, αυτό το χαρακτηριστικό το δροσερό λαχανί του χόρτου. Μα ματά το ξεχνούσα κι οι κορυφούλες μάζεψαν και ξεράθηκαν κι έμεινε μόνο το χώμα.
Τα βράδια ξυπνάω, πετάγομαι με αναπάντητα ερωτήματα κι αλλάζω μέρος, σέρνω πίσω μου τα σκεπάσματα αγωνιώντας....ή δεν κοιμάμαι καθόλου.
Τι κάνουμε εδώ τελικά??... Θέλω να σκίσω το είναι μου κομματάκια και να τα σκορπίσω στον κόσμο.

http://www.youtube.com/watch?v=RsjiSfAmEeo&list=FLQiHop_hYp3w-U-V1OJyoVA

Το βίντεο που επιχείρησα να φτιάξω, για το τραγούδι Cherry Blossoms (Tindersticks):
http://www.youtube.com/watch?v=HNHzDy1Lz78&feature=youtu.be

Νοσταλγία....

How was i supposed to know that my mom was dead in the kitchen?

This world sucks.. Τι του βρίσκετε???
Άδεια και συγχρόνως γεμάτη, για άλλη μία φορά. Ν' αγωνίζομαι να μου προσδώσω μια υπόσταση και την επόμενη στιγμή να 'ναι η πρώτη μου προτεραιότητα να 'μαι ασώματη..!

It's the end of the world as we know it ή... Έρχονται οι μέρες του φωτός.....έτσι, για να το πιστέψουμε κι οι ίδιοι!

Η ... μετέωρη λεωφόρος του Χατζιδάκι

"Η μορφή του τέρατος είναι πολύχρωμη. Χιλιάδες φωτεινές επιγραφές με άθλια ονόματα καλλιτεχνών, συλλόγων και εταιριών αυτοκινήτων, στοιβάζονται στην οπτική περιοχή των περαστικών, που επιζητούν να σπάσουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια για να μπουν μέσα να προφυλαχτούν από τις πόρνες, τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα και τις για πάντα ασύλληπτες υπερηχητικές μοτοσυκλέτες. Προχτές, έτσι για κέφι, αναποδογύρισα μια λεωφόρο ασφαλτοστρωμένη, και την είδα πάνω μου, να ξετυλίγεται επικίνδυνα προς την απόλυτη ερημιά της θάλασσας. Ζήτησα να επανέλθω στη ορθία μου στάση, επί της λεωφόρου, αλλά είχε ξημερώσει στο μεταξύ και η εφαρμογή του Οδικού μας Κώδικα δεν μου επέτρεπε την επαναφορά της λεωφόρου στην αρχική της θέση. Έτσι, η μεν λεωφόρος παρέμεινε μετέωρος, κι εγώ, επέστρεψα στο σπίτι μου πεζή."
Μάνος Χατζιδάκις
Από το μοναδικό κείμενο για το τέρας, που με την ασχήμια του τείνει να εξοβελίσει καθετί το όμορφο, δε λείπει κι αυτή η ιδιαίτερη σουρρεαλιστική εικόνα..!

Το σπίτι μου είναι φυτεμένο....

Το σπίτι μου είναι φυτεμένο δίπλα σ' ένα δέντρο, είναι ένα κυπαρίσσι που κάποιοι μια φορά καταδίκασαν σε θάνατο. Και με κάτι αιχμηρές προεκτάσεις του χεριού τους το ακρωτηρίαζαν. Για ν' ανοίξουν χώρο στο σπίτι, στο υπερτροφικό εγώ της πολυκατοικίας... Μα εκείνο δε συμβιβάστηκε. Μόνο κοίταξε με μιαν έκπληκτη περιέργεια τα χέρια του που σαραβαλιασμένα κείτονταν από κάτω του, και τα 'κανε πάλι μέρος του σώματός του, για ν' αγνοήσει ανθρώπινες επιθυμίες και να συνεχίσει να "εκπνέει όταν τα δίποδα εισπνέουν". Παλιά γράπωνα κάποιο του κλαδί, όποιο έφτανα, και σαδιστικά το τράβαγα, κι έβλεπα το δέντρο να λικνίζεται πέρα δώθε, με μια σκληρότητα που δείχνουν τα παιδιά για να νιώσουν ότι ελέγχουν τον κόσμο. Έχει ένα πείσμα για ζωή τεράστιο αυτό το κυπαρίσσι, ένα πείσμα να ζει και να φτιάχνει αυτά τα ασουλούπωτα "κουκουτζούμια" του, που άναρχα προεκβάλλουν εδώ κι εκεί.

Είμαστε...

  "Είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε"...
  Θέλω να μάθω. Να νιώσω το νου μου να αναρριγά από το καθετί που γέννησε κάποτε η ανθρώπινη σκέψη. Να περιπλανηθώ, να γνωρίσω τον κόσμο. Να νιώσω αισθήματα δυνατά. Στιγμές που έχουν κάτι από αιωνιότητα. Να ζήσω. Συναρπαστικά κι ελεύθερα.
  Χαιρετώ εσένα, που ίσως να τύχει να σκαλίσεις για λίγο το blog αυτό. Μείνε λίγο..να σου πω καμιά ιστορία...