Το σπίτι μου είναι φυτεμένο δίπλα σ' ένα δέντρο, είναι ένα κυπαρίσσι που κάποιοι μια φορά καταδίκασαν σε θάνατο. Και με κάτι αιχμηρές προεκτάσεις του χεριού τους το ακρωτηρίαζαν. Για ν' ανοίξουν χώρο στο σπίτι, στο υπερτροφικό εγώ της πολυκατοικίας... Μα εκείνο δε συμβιβάστηκε. Μόνο κοίταξε με μιαν έκπληκτη περιέργεια τα χέρια του που σαραβαλιασμένα κείτονταν από κάτω του, και τα 'κανε πάλι μέρος του σώματός του, για ν' αγνοήσει ανθρώπινες επιθυμίες και να συνεχίσει να "εκπνέει όταν τα δίποδα εισπνέουν". Παλιά γράπωνα κάποιο του κλαδί, όποιο έφτανα, και σαδιστικά το τράβαγα, κι έβλεπα το δέντρο να λικνίζεται πέρα δώθε, με μια σκληρότητα που δείχνουν τα παιδιά για να νιώσουν ότι ελέγχουν τον κόσμο. Έχει ένα πείσμα για ζωή τεράστιο αυτό το κυπαρίσσι, ένα πείσμα να ζει και να φτιάχνει αυτά τα ασουλούπωτα "κουκουτζούμια" του, που άναρχα προεκβάλλουν εδώ κι εκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου