Η ... μετέωρη λεωφόρος του Χατζιδάκι

"Η μορφή του τέρατος είναι πολύχρωμη. Χιλιάδες φωτεινές επιγραφές με άθλια ονόματα καλλιτεχνών, συλλόγων και εταιριών αυτοκινήτων, στοιβάζονται στην οπτική περιοχή των περαστικών, που επιζητούν να σπάσουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια για να μπουν μέσα να προφυλαχτούν από τις πόρνες, τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα και τις για πάντα ασύλληπτες υπερηχητικές μοτοσυκλέτες. Προχτές, έτσι για κέφι, αναποδογύρισα μια λεωφόρο ασφαλτοστρωμένη, και την είδα πάνω μου, να ξετυλίγεται επικίνδυνα προς την απόλυτη ερημιά της θάλασσας. Ζήτησα να επανέλθω στη ορθία μου στάση, επί της λεωφόρου, αλλά είχε ξημερώσει στο μεταξύ και η εφαρμογή του Οδικού μας Κώδικα δεν μου επέτρεπε την επαναφορά της λεωφόρου στην αρχική της θέση. Έτσι, η μεν λεωφόρος παρέμεινε μετέωρος, κι εγώ, επέστρεψα στο σπίτι μου πεζή."
Μάνος Χατζιδάκις
Από το μοναδικό κείμενο για το τέρας, που με την ασχήμια του τείνει να εξοβελίσει καθετί το όμορφο, δε λείπει κι αυτή η ιδιαίτερη σουρρεαλιστική εικόνα..!

Το σπίτι μου είναι φυτεμένο....

Το σπίτι μου είναι φυτεμένο δίπλα σ' ένα δέντρο, είναι ένα κυπαρίσσι που κάποιοι μια φορά καταδίκασαν σε θάνατο. Και με κάτι αιχμηρές προεκτάσεις του χεριού τους το ακρωτηρίαζαν. Για ν' ανοίξουν χώρο στο σπίτι, στο υπερτροφικό εγώ της πολυκατοικίας... Μα εκείνο δε συμβιβάστηκε. Μόνο κοίταξε με μιαν έκπληκτη περιέργεια τα χέρια του που σαραβαλιασμένα κείτονταν από κάτω του, και τα 'κανε πάλι μέρος του σώματός του, για ν' αγνοήσει ανθρώπινες επιθυμίες και να συνεχίσει να "εκπνέει όταν τα δίποδα εισπνέουν". Παλιά γράπωνα κάποιο του κλαδί, όποιο έφτανα, και σαδιστικά το τράβαγα, κι έβλεπα το δέντρο να λικνίζεται πέρα δώθε, με μια σκληρότητα που δείχνουν τα παιδιά για να νιώσουν ότι ελέγχουν τον κόσμο. Έχει ένα πείσμα για ζωή τεράστιο αυτό το κυπαρίσσι, ένα πείσμα να ζει και να φτιάχνει αυτά τα ασουλούπωτα "κουκουτζούμια" του, που άναρχα προεκβάλλουν εδώ κι εκεί.